The Sounding Burrows' Artikelen

Wie of wat zijn
The Sounding Burrows?

Contact

Als je graag iets voor me mee wilt nemen: hoeft niet, maar wil je het echt, dan is dat natuurlijk heel leuk!
Alleen ...
Ik houd niet van chocola, ik drink geen wijn of andere alcoholische dranken en ik ben allergisch voor bloemen (ik heb niet eens een vaas in huis!).
Waar je me wel erg blij mee maakt, is onderstaande.
Alvast bedankt!

19 juli 2013

En toen ging er me een lichtje op ...

De afgelopen week heb ik me verbaasd over de mate van verzet die ik tegenkwam in de puppen van Malice. En het viel me op dat de puppen van Hazle ook eerder geluid geven dan ik gewend ben. Aan de ene kant fijn, want verzet maakt het mogelijk de pup meer te vormen, dan een pup die alles prima vindt. Maar aan de andere kant vroeg ik me ook af of dit dan pittige pups zouden worden. Want een terrier hoort pittig te zijn, maar voor veel mensen is een terrier 'doetje' al meer dan hond genoeg en nog altijd een stuk pittiger dan de puppen van vele andere rassen of typen.

Om puppies te mogen voeren gaat mijn moeder vlot door de knieën ;)

Maar het is maar goed dat ik altijd aantekeningen maak bij mijn nestjes.
Bij het doorlezen van mijn oude verslagen viel me op, dat op één nest na, alle nestjes van zogenaamde primipare teven (dat zijn teven die voor het eerst gedekt zijn en een nest hebben) behoorlijk vocaal waren.
Logisch want de moeder moet dan nog leren hoe het moet en het gepiep en protest van de puppen wijst haar er op dat ze iets moet ondernemen. Bijvoorbeeld dat er kontjes schoongelikt moeten worden of dat de puppen honger hebben en willen zogen of dat ze van het kussen gerold zijn en niet zelfstandig overeind kunnen komen.
En in dit geval zijn het nog twee flinke nestjes ook!
De meeste nestjes die ik heb gehad bestonden uit twee of drie puppen.
En hoe groter het nest, des te meer moeite moeten de puppen doen om te zorgen dat de mamma hun de benodigde aandacht geeft. Bij een klein nestje heeft ze vaak automatisch iedereen al voorzien, maar vooral met vijf is het goed mogelijk dat ze te veel bezig is met bijvoorbeeld de twee dichtstbijzijnde puppen en degenen die ietsje verderop liggen moeten dan proberen mamma's aandacht te trekken. En puppen hebben daar eigenlijk maar één manier voor: piepen!

Terugdenkend aan die puppen van primipare teven weet ik nog dat ik me destijds ook zorgen maakte. Maar nergens voor nodig: ze zijn allemaal naar leuke mensen gegaan en fantastische huisgenoten geworden. Ik kan me dus ontspannen!

Surrogaatvader Scott onfermt zich ook graag over het grut.

En het is opvallend dat nu de oogjes open zijn en ze wat kunnen lopen (en dus zelf meer dingen kunnen regelen) het gepiep ook minder wordt. Het is nog niet weg, maar van voorgaande nestjes weet ik dat dat een kwestie van tijd is. Een stille pup is niet makkelijker of dapperder dan een piepende - hij heeft gewoon die communicatievorm niet veel nodig gehad. En of ze wel of niet erg vocaal worden bij hun toekomstig baasje, hangt van het baasje af. Dat is namelijk een kwestie van opvoeding.
Ergens tussen de 6 en 20 weken beginnen pups met blaffen en 'waaks' gedrag.
De een is er als de kippen bij, een ander ontwikkelt dat gevoel pas veel later. Maar of ze nu vlot ermee zijn of langzaam: als je er om moet lachen en die puppykefjes stimuleert, dan creëer je zelf een blafferd.
Ik negeer de puppykefjes zoveel mogelijk of reageer met een droge opmerking zoals 'Ach komop, dat is niks' om door de rust die van mijn stem en houding aan te geven dat ze zich niet druk hoeven te maken.
De pups van Hazle en Malice zijn nog veel te jong om te corrigeren, dus dan is er maar één aanpak mogelijk. Zelf het goede voorbeeld geven.
Dus rustig blijven en niet opgewonden gaan praten. Laat met je lichaamshouding zien dat jij niet van streek raakt door de prikkel, maar de rust zelve bent. Dan houden ze al gauw op.

Correcties voor blafgedrag zijn pas mogelijk vanaf ca. 12 weken.
Voor die tijd is de pup nog te jong en als hij met acht weken in zijn nieuwe thuis is gekomen, dienen correcties zoveel mogelijk vermeden te worden. Natuurlijk kun je aan paar dagen na aankomst al grenzen stellen. Een pup die riant aan je schoenen gaat zitten kauwen kun je echt wel op een scherp NEE trakteren, vooral als het de zoveelste keer is dat hij ze pakt. Maar wees ook verstandig: zet je schoenen gewoon buiten zijn bereik.
En voor de twaalf weken is hij nog zo zijn wereld aan het verkennen en kennis met jou en jouw wereld aan het maken dat het niet meer dan logisch is, dat hij dingen tegen zal komen waar hij van schrikt en die hij eng vindt of waar hij jou tegen denkt te moeten beschermen. Wees daarbij zijn gids - laat door je houding en je stemgeluid blijken dat jij niet bang bent of het nodig vindt dat hij je beschermt. Jouw lichaamshouding en voorbeeld zijn veel belangrijker voor hem, dan correcties en 'aanpakken' zoals mensen het nog wel eens noemen.

En bij mamma Malice mogen ze zelfs paardjerijden op haar rug!

Iedereen kent vast wel van die situaties (uit ervaring of van horen vertellen) waarbij de hond al weet wat er gaat gebeuren, soms nog voor de baas zelf weet dat hij het gaat doen.
Dat komt doordat de hond oog heeft voor je lichaamshouding. Hij registreert iedere verandering. Maak daar gebruik van.
Heel veel trainingen hebben het erover dat jij als baasje de leider moet zijn voor je hond of de baas moet zijn over je hond. En inderdaad is het geen goed idee de hond te laten bepalen hoe het huishouden loopt.
Daar houd je niets dan chaos aan over!
Maar de term leider of baas heeft iets autoritairs voor de meeste mensen. Alsof je commando's moet geven en strikt bepalen hoe je onderdanen zich gedragen. En dat is geenszins nodig. Zeker niet bij een terrier, die daardoor wordt afgeschrikt en zich harder gaat opstellen. Dan krijg je die situatie van hard tegen hard. En geloof me: een terrier houdt dat langer vol dan jij. Maar daarmee verliest de hond, want mensen pikken dat niet en dan doen ze de hond weg of maken hem af.

Ik spreek daarom liever van gids. Wees de gids en het voorbeeld voor je hond.
Je zult merken dat hoe zachtaardiger je met je hond omgaat, des te zachtaardiger stelt hij zich op. Voorwaarde is natuurlijk dat hij wel de dingen krijgt die hij nodig heeft, zoals voldoende beweging en aanspraak en afleiding. En op tijd zijn natje en zijn droogje.
Maar als dat in orde is en de hond dus open staat voor contact, wees dan een begeleider, wees zijn voorbeeld.
Je zult erover verbaasd staan hoe geweldig welwillend een terrier dan blijkt te zijn. Hoe geweldig welwillend dan waarschijnlijk elke hond zal blijken te zijn.

Wil je The Sounding Burrows steunen of heb je baat bij wat ik schrijf? Een donatie wordt altijd erg op prijs gesteld!